Tussen de apen en bananen in Mto wa Mbu.

Hallo allemaal.

Inmiddels zijn er alweer aardig wat dagen verstreken sinds de laatste keer internet. In Haydom was het enorm traag en in Mto wa Mbu te duur!
Maar de lunch bij mama Kari was erg leuk. Onze oude buurman Peter (2004), was er ook. Erg leuk hem eens weer te zien, hij heeft ook altijd wel mooie verhalen om te vertellen. Woensdag in Haydom was een erg leuke dag. 's Morgens eerst ff de nageltjes van de voeten laten oppoetsen en een nieuw lakje derop. Ziet er heel blits uit, paars met zwarte/witte/gouden streepjes en ook nog sterretjes (alhoewel die er langzaam aan al afvallen). Hierna naar de school geweest om wat Hollands spelletjes met de kinderen te doen. Dat was erg lachen. We hadden veel ballonnen mee, bellenblazers en we hebben gespijker poept. Tja, hoe vertaal je dat laatste nu in het Engels, haha. Maar de kids vonden het allemaal fantastisch. Een klein knulletje van een jaar of 4 a 5 wilde ook het spijkerpoepen proberen maar het lukte steeds maar niet, tot een ander jongetje hem maar hielp door het flesje op te pakken en zo de spijker erin te doen. Wat een grappig gezicht, wij natuurlijk hard klappen voor de goede prestatie. Erg leuk allemaal maar ook erg vermoeiend 44 kinderen die elke minuut terug komen omdat de ballon kapot is, ook natuurlijk een paar slimme die de ballon ergens verstopten om ook een nieuwe te krijgen.
Verder in Haydom nog bij de vrouw van Anania geweest om ff hallo te zeggen. Ze was alleen een beetje verdrietig, ze had geen eten klaar voor ons. Haar mobiel deed het de hele dag niet, dus ze had pas laat te horen gekregen dat we kwamen. Toen ik vertelde dat het voor ons al een kadootje is dat het gewoon goed gaat met haar en de kinderen was ze wat gerust gesteld. Ook konden we wat foto's van Anania laten zien die we in Dar es Salaam hadden gemaakt, daar was ze ook erg n blij mee en moest erg lachen. Hierna moesten we nog afscheid nemen van John, de baas van de school. 's Middags riep hij me al en ineens kwam er iemand met een meetlint mijn maten opnemen. Nou 's avonds kregen Baukje en ik allebei een jasje met een rok. We hebben slap gelegen van het lachen. We moesten het direct showen, ze vonden het fantastisch wij iets minder. De rok is wel erg mooi, maar het jasje..... schoudervulling tot aan de andere kant van Haydom. Foto volgt later! Het jasje hebben we inmiddels achter gelaten in Mto wa Mbu, stichting Twiga verkoopt hem zodat ze wat inkomsten extra hebben voor hun project.

Donderdag morgen heel vroeg zijn we met de bus naar Mto wa Mbu vertrokken. 7 uur hobbelen op onverharde weg met hele mooie stukken maar ook erg slechte, daar was mijn rug ook niet zo heel blij mee, maar we hebben het weer gered. Eerst maar eens wat eten zien te scoren en daarna op naar Machteld (de nederlandse dame die daar voor stichting Twiga werkt). We werden erg enthousiast ontvangen en moesten gelijk mee kijken naar het nieuwe opvanghuis voor de kinderen. Stichting twiga helpt kinderen die op straat zijn beland. Ze sturen ze naar school, zorgen dat ze er netjes uitzien, krijgen te eten en krijgen bijles. Het nieuwe tehuis ziet er echt super uit, het is nog niet helemaal klaar maar de planning is dat het in maart klaar moet zijn. Het ligt een stukje van het dorp af dus ook hier maar met de sisi rider naar toe, blijven leuke "taxi's". Er zijn wat banda's gebouwd voor vrijwilligers die er komen, een groot thuis, klimtoestellen voor de kinderen en een watervoorziening die werkt op een solarpomp (waterproject kon door Baukjes sponsor aktiviteiten gebouwd). Super om te zien dat het zo goed gaat. Het tehuis ligt aan de rand van Lake Manyara national park, dus hier zijn we ff naar toe gelopen om te kijken. Mooie vlakte maar er liepen alleen maar koeien van de Masaai daarom geen andere beesten te zien helaas. In het bos op de terug weg wel wat aapjes gezien.

In de buurt van het tehuis ook bij een huisje geweest wat ook gebouwd is met sponsor geld van Baukje. Het huisje is nu van een meisje die door stichting Twiga wordt geholpen. Voorheen woonde ze in een hutje van modder en hout van ongeveer 3 bij 2 meter. Haar moeder is er niet meer en haar oma die er wel is drinkt nogal veel. Ook heeft oma erg losse handjes en wordt de arme meid veel mishandeld. Als later de oma er niet zou zijn, zou ze helemaal niets hebben dus nu is het allemaal officieel geregeld dat ze een stukje grond heeft en een eigen huisje. Is een erg mooi huisje geworden. Toen we aankwamen was oma de hort op met de sleutel, dus Witness (die meid) op zoek. Toen ze met oma en de sleutel terug kwam vroeg ik in mijn beste swahili waar ze vandaan kwam, "uit de winkel" was het antwoord. Jaja, de bierwinkel zeker. Maar goed, Witness heeft nu een eigen plekkie, alleen jammer van zo'n oma. En zo heeft elk kind wat daar geholpen wordt een eigen verhaal. Wordt je soms erg stil van, dan hebben wij het met zijn allen toch maar goed getroffen.
Verder is Mto wa Mbu een erg leuk plaatsje. Veel banaan plantages en de apen lopen er gewoon over straat. Zo hebben we in Mto ons dagelijkse biertje ook weer opgepakt, we zaten op een gezellig terras mooi te loeren naar alles wat er langs kwam en alles wat er langs kwam zat naar ons te loeren... ineens schoot er een grote baviaan achter ons langs de bananen plantage in, dat vinden de mensen natuurlijk niet goed en probeerden met stenen hem weg te jagen. Denk je ook rustig een biertje te drinken... haha.
De plaatsnaam doet zijn naam ook wel weer eer aan bij mij. Mto wa Mbu betekent rivier van muggen, op de eerste avond zat ik dus alweer onder de bulten. Daarna maar iedere keer een dikke lading DEED op om ze weg te jagen en zelf in een niesbui te schieten van de sterke lucht!
Toen we in sisi rider vervoerd werden ook geprobeerd stiekum een foto van een masaai op een fiets te maken, maar had het kunnen weten de masaai ontgaat weinig. De eerste twee nachten sliepen we in het vrijwilligers huis van Twiga, de laatste nacht in een gasthuis daar in de buurt. De nachtwaker kwam bij me en vroeg me in het swahili of ik het nog wist dat ik een foto van hem had gemaakt. Huh, ik snapt het ff niet maar was wel blij dat ik alles begreep wat hij zei. Ik heb verder niet van veel mensen een foto gemaakt dus haalde de kamera er maar bij. Toen ik de masaai op de foto zag bleek hij dat te zijn, gesnapt dus... die Masaai ontgaan ook bijna niets, heel bijzonder.

Vanmorgen al vroeg weer met de bus naar Arusha gegaan, om hier weer een nachtje bij ELCT te slapen. Mbise die de boekingen regelt dacht echter de we vanavond kwamen dus er lagen geen sleutels klaar! Heb ik hem maar ff gebeld, ik kom er direct aan zegt hij. 2.5 uur later kwam hij eraan. Hij blijkt 10 kilometer verderop te wonen en is komen lopen, maar erg blij ons weer te zien komt ie lachend binnen. Hij onthoud mijn naam sinds dit jaar ook, dus altijd handig als je hem nodig hebt. Morgen vroeg gaat Baukje nog een school hier in Arusha bezoeken, en ik ga met Sammy afspreken. Die heb ik een paar jaar geleden leren kennen in Same. En dan.... morgen middag vliegen we naar Zanzibar voor de laatste etappe van deze reis. Met een boekje en een cocktailtje onder de palmboom, Bob Marley muziekje op de achtergrond... heel vervelend ;).
Wat verder wel leuk is om te vermelden is dat Msafiri in Ruvu inmiddels al 2 broden zelf heeft gemaakt. Hij is erg blij dat we hem dat hebben geleerd, hij eet nu elke morgen, lekker nederlands, een plakkie brood.

Geloof dat ik het meeste wel weer verteld heb, dus brei er een eind aan voor deze keer.

Groeties en heanig an met zijn allen, doen wij ook.

Fudith