laatste dag Same

Habari Uholanzi.

hier gaat het inmiddels weer wat beter met me. Dinsdag avond na het eten bij Msafiri voelde ik met niet lekker. Slecht geslapen, en was woensdag helemaal niet goed te pas. Buikpijn, pap in de benen en moe moe moe.

Dinsdagavond voordat ik ziek werd was nog wel even lachen. We waren even bij Moipo secundary school geweest en daarna even naar een terrasje voor ons (bijna) dagelijkse biertje. Hier kwam al snel een Masaai man (dronken) van een jaar of 60 bijzitten. Hij zag mij wel zitten en wilde wel met me trouwen. Hij wilde 1 mlj shilling en 4 koeien geven, maar bij navragen was het toch voor Baukje en mij samen. Nou 2 koeien voor mij neem ik natuurlijk geen genoegen mee aangezien me al eens 100 koeien zijn geboden. Maar hij wilde wel onderhandelen over het aantal koeien, maar durfde de gok niet aan stel dat ie echt zoveel koeien heeft!!!

Woensdag morgen eerst bij Msafiri ontbeten, ons zelf gebakken brood. Brood was redelijk gelukt alleen een tikkie te weinig zout. Ik had alleen niet veel zin in eten maar heb met moeite toch nog een plakje naar binnen kunnen drukken. Daarna met de bus van Ruvu terug naar Same gegaan. Msafiri had geregeld dat we voorin mochten zitten bij de chauffeur, dat vond ie natuurlijk wel leuk en wij ook. Bus zat natuurlijk tjok vol, en op het dak nog een paar maar wij konden prima zitten ipv opgepropt tussen de mensen met een boel handen en ellebogen in de nek. Eenmaal terug in Same maar direct het bed weer in gekropen. Twee uur geslapen en toen er maar eens uit voor wat beweging. Baukje was de hort op maar vind haar zoals gewoonlijk wel in het internetcafe. 's Middags nog wat brood gegeten en toen weer op bed om wat te slapen. Later nog een colatje gedronken, helpt vaak wel bij buikpijn en ook deze keer hielp het wat.
's Avonds waren we bij mama Pere (is nu gepensioneerd maar werkte voor heen bij Amania, mijn slaapplekje) uitgenodigd maar vond het te ver lopen voor mijn pap benen. Dus ik in mijn beste swahili een taxi gebeld en warempel stond er binnen 5 minuten een taxi. Gelukkig wist ik ongeveer nog waar ze woonde dus kon de chauffeur de goede kant opwijzen, maar volgens mij had hij er minder vetrouwen in. Maar goed alles in 1x gevonden, dus deze Mzungu is nog wel goed bij ;). Na het eten hebben we even het hostel wat ze aan het bouwen is. Nou dat gaat elk jaar met sprongen vooruit, ziet er allemaal erg goed uit.

Vandaag gaat het stukken beter. Gisteravond optijd met een ibuprofen onder de wol, haha wol heb je hier niet nodig. Vanmorgen al even bij Tumaini health centre geweest om ze een glucose metertje te brengen die ik van het Emmense lab heb meegekregen. Ook een prikpen met een boel naalden. Ze op een rustig tempo geprobeerd aan te leren hoe alles te gebruiken. Baukje wou af en toe wat te snel en teveel door mekaar vertellen, maar hier moet alles pole pole en tot in den treure simpele dingen oefenen. Maar heb wel het vertrouwen dat hij het nu begrijpt. Vanavond nog bij mama Niwa (werkt bij Amani) op bezoek en verder nog niet veel plannen, maar ja hier weet je het nooit...

Groeties,

Judy